சங்கீதம் 13 : 4-8 14 டிசம்பர் 2025, ஞாயிறு
“நான் உமது கிருபையில் நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறேன்.” – சங்கீதம் 13 : 5
நமது தியானப் பகுதியில் தாவீது ஆழ்ந்த துயரத்தின் மத்தியில் தனது இதயத்தை கடவுளிடம் ஊற்றுகிறார். “எவ்வளவு காலம் ஆண்டவரே? என்னை என்றென்றும் மறந்து விடுவீரா?” என்று கேட்கிறார். (சங்கீதம் 13:1) அவரது நிலைமை அவநம்பிக்கையானது போல் தெரிகிறது.மேலும் அவர் கடவுளால் கைவிடப்பட்டதாக உணர்கிறார். ஆயினும்கூட தாவீது தனது வேதனையின் மத்தியில், “நான் உமது மாறாத அன்பை நம்புகிறேன், என் இதயம் உமது இரட்சிப்பில் மகிழ்ச்சியடைகிறது.” என்கிறார்.
விரக்தியிலிருந்து நம்பிக்கைக்கு இந்த மாற்றம் முக்கியமானது. தாவீது தனது ஜெபங்களுக்கு உடனடி பதில்களைக் காணாதபோதும், கடவுளின் மாறாத அன்பில் அவர் நம்பிக்கை வைக்கிறார். இந்த நம்பிக்கை அவருடைய சூழ்நிலைகளின் அடிப்படையில் அல்ல, மாறாக கடவுளின் மாறாத பண்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது. வாழ்க்கை மிகவும் கடினமாகத் தோன்றினாலும், கடவுளின் அன்பு ஒருபோதும் மாறுவதில்லை என்பதை தாவீது அறிந்திருக்கிறார். அவர் தனது சூழ்நிலையில் அல்ல, ஆனால் கடவுள் அளிக்கும் இரட்சிப்பில் மகிழ்ச்சியடையத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்.
நம் சொந்த வாழ்க்கையில், நாம் கடினமான போராட்டத்தின் நேரங்களை எதிர்கொள்ளலாம். அச்சமயம் கடவுள் நம்மை மறந்துவிட்டதாகவோ அல்லது கைவிடப்பட்டதாகவோ உணர்கிறோம். இந்த தருணங்களில்தான் நாம் தாவீதின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்ற அழைக்கப்படுகிறோம். கடவுளில் நம்பிக்கை வைப்பதைத் தேர்ந்தெடுப்பது, அதன் முடிவை நாம் இன்னும் காணவில்லை என்றாலும்கூட கடவுளின் அன்பு உறுதியானது, அவருடைய இரட்சிப்பு பாதுகாப்பானது. கடவுள் நம்முடன் இருக்கிறார் என்பதை அறிந்து நாம் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வோம்.
நாம் கைவிடப்பட்டதாக உணரும்போது, கடவுள் நம் மீது வைத்திருக்கும் அன்பு மாறாதது என்பதை நினைவில் கொள்ளுவோம். நம் சூழ்நிலைகள் கடினமாக இருந்தாலும், அவருடைய அன்பு மாறாதது என்ற உறுதிபாட்டுடன் வாழ்வை தொடருவோம்.
கடவுளே! இக்கட்டான சமயங்களில் உமது மாறாத அன்பில் நம்பிக்கைகொள்ள எங்களுக்கு உதவி செய்யும். இயேசு கிறிஸ்துவில் நாங்கள் பெற்ற இரட்சிப்பில் மகிழ்ச்சியடைய கிருபைசெய்யும். நீர் எங்களுடன் இருக்கிறீர் என்ற நம்பிக்கையை எங்களுக்குத் தாரும். இயேசுவில் பிதாவே, ஆமேன்.